Kwestionariusz Proustaka - Julia Szychowiak

Dziś prawdziwa gratka! 

Kwestionariusz wypełnia Julia Szychowiak, poetka młodego pokolenia oraz gwiazda internetu. 

Julka wygrywa poetyckie konkursy a w wolnym czasie wrzuca na fejsa śmieszne rzeczy. Osiąga wyniki średnio 150lajków/post a jej najpopularniejszy wrzut uzyskał ponad 3 tysiące lajków. Ten spektakularny sukces skwitowała skromnie: "tak se wkleiłam, nigdy nie wiesz".

 

1.      Jaką kiełbasę cenisz sobie najbardziej?

Od czasu do czasu mam ochotę na kiełbasę myśliwską. Dlaczego? Nie wiem.

2.      Kiedy ostatnio byłaś pijana?

W ostatni weekend.

3.      A trzeźwa?

Pisałeś? Nie pij.

4.      Twój ulubiony menel?

Nie wiem, kogo miałabym wybrać. Każdy z nich jest inny, każdy jest jakiś, każdy wyraźnie konstruuje emocje. No, naprawdę nie wiem.

5.      Czy uważasz, że w Internecie jest za mało fotek oraz filmów z kotkami?

Uważam, że w internecie jest za mało zdjęć mojego pieska. Co prawda powstał z nim mem, Adelka zrobiła, i nawet zaistniał w sieci, ale, niestety, na krótko. Co z nim jest nie tak?

6.      Lubisz się w wolnym czasie krzątać?

Nie.

7.      Jak spędziłaś dzisiejszy dzień?

Byłam u dzidziusia, a później w kinie. „Ida” 6/10.

8.      Ile godzin dziennie pracujesz? Tylko szczerze. I dlaczego tak mało? Ha ha ha.

Dziewięć i pół.

9.      Jak spędziłaś ostatni weekend?

Pojechałam w odwiedziny do rodziców, robiliśmy to, co zwykle. Piliśmy i rozmawialiśmy o śmierci.

10.  Jaką miejscówkę w Krakowie lubisz najbardziej?

Restaurację KFC.

11.  A najmniej? Gdzie ostatnio spotkała Cię nieprzyjemna przygoda?

Dziękuję za pytanie.

12.  Twój najlepszy bankiet?

No kurwa.

13.  Trzy ulubione czynności?

Oglądanie telewizji.

14.  Lubisz prowadzić długie nikomu niepotrzebne dyskusje na tematy podstawowe?

Nie.

15.  Gdzie najbardziej lubisz się dobrze nażreć?

W którejś z restauracji KFC.

16.  Twoje popisowe danie to:

Zupa pomidorowa dla Adelki.

17.  Jaką potrawę wybrałabyś na ostatni posiłek skazańca?

Surowe jajko.

18.  Za co kochasz swoich ziomusiów?

No, ja też już muszę iść.

19.  Co cię najbardziej wkurza u ludzi?

Wkurza mnie u nich to, że piszą głupie komentarze na facebooku.

20.  Jeśli nie mogłabyś mieszkać w Krakowie, to gdzie byś mieszkała?

Chciałabym pokoju na Nowym Świecie.

"Krocząc wśród cieni" Lawrence Block

Kryminał telefoniczny  

Lawrence Block jest popularnym amerykańskim autorem kilkudziesięciu powieści kryminalnych, u nas jednak pisarz jest prawie nieznany. Po polsku ukazało się do tej pory zaledwie kilka jego kryminałów, opowiadających o przygodach włamywacza Bernie’ego Rhodenbarra. W październiku do polskich kin wszedł jednak film „Krocząc wśród cieni” z Liamem Neesonem w roli głównej, nakręcony na podstawie powieści Blocka z zupełnie innego cyklu. I zapewne dzięki temu równocześnie do księgarń trafił kryminał stanowiący kanwę filmu.

To dziesiąta książka z serii, której bohaterem jest niepijący alkoholik, prywatny detektyw Matthew Scudder. Nie przeszkadza to jednak specjalnie w lekturze, chociaż fabuła zawiera kilka spojlerów do poprzednich powieści ze Scudderem.




 
Mam niejaki problem z tą książką. Podczas lektury nie mogłam pozbyć się wrażenia, że autora bardziej niż intryga kryminalna i poszukiwanie okrutnych morderców okaleczających kobiety, ekscytuje temat... telefonu! I wszystkich aspektów związanych z telefonowaniem.  
Podobnie jest z bohaterami tej powieści. Zanim wymienią się spostrzeżeniami dotyczącymi śledztwa długo rozmawiają o tym skąd właśnie dzwonią, jak im się udało dodzwonić, w jaki sposób przekierowano rozmowę, oraz kto dzwonił do nich ostatnio. Dzielą się ciekawostkami na temat budek telefonicznych i plotkują o wspólnym znajomym, który kupił sobie pager. Nawet w krytycznej, pełnej napięcia sytuacji, jeden z bohaterów znajduje czas, by wyjaśnić, dlaczego założył sobie drugą linię telefoniczną. Ostatecznie to całe telefonowanie okazuje się mieć jednak niebagatelne znaczenie dla wyjaśnienia zagadki a nawet mamy do czynienia z czymś, co ośmielę się nazwać psychologicznym aspektem wykonywania telefonów. Rozpracowanie tego motywu naprowadza Scuddera na właściwy trop.

Scudder nie jest typem detektywa, który brawurowo łączy fakty, by następnie wysnuć z nich błyskotliwą hipotezę. To raczej facet, który „wychodzi” rozwiązanie. Będzie godzinami łaził po mieście, przepytując każdego świadka, będzie ślęczał całą noc nad bilingami albo aktami, z mozołem porównując cyfry i zestawiając fakty. Jego największym atutem jest cierpliwość i to dzięki niej pcha śledztwo do przodu. To zapewne dodaje powieści realizmu i autentyczności, ale odejmuje lekkości. Brak tu prawdziwych zwrotów akcji, suspensu, dynamiki. Niestety brak również mocnej puenty. Kulminacyjna scena przypomina zabawę skautów w podchody. Grupa złożona z sześciu facetów z półświatka idzie na akcję uzbrojona w jeden jedyny karabin. No wstyd!

Mocną stroną kryminałów z nurtu neo noir, chociażby w wydaniu Dennisa Lehane’a, są poruszające sceny przemocy. U Blocka nic nie dzieje się na naszych oczach, o wszystkim jesteśmy informowani pośrednio, za pomocą historii opowiadanych przez różnych bohaterów.

Kryminały noir i hard boiled od samego początku na bohaterów wybierały postaci niejednoznaczne. Mniej lub bardziej uwikłane w przestępczy proceder, działające na granicy prawa, pozbawione skrupułów, cyniczne i zepsute. Tak jest i w „Krocząc wśród cieni”. Główny bohater jest niepijącym alkoholikiem, byłym gliną, który nie ma czystej karty a zarazem ostatnim sprawiedliwym. Jego ukochana to luksusowa prostytutka, a przy tym podręcznikowa dziwka o złotym sercu. Klientem detektywa jest dealer narkotykowy, wspierany przez brata heroinistę. Na swojego asystenta zaś Scudder wybiera czarnoskórego chłopaka, żyjącego na ulicy i parającego się nie wiadomo czym, w każdym razie na pewno czymś nielegalnym. Scudder przyjaźni się z mordercami, alfonsami, hakerami i bukmacherami. Niestety przy takiej drużynie marzeń morderca, którego ścigają okazuje się zupełnie bezbarwny.

Opowieść wypełniona postaciami, z których właściwie każda zasługuje na miano antybohatera, powinna nieść solidny ładunek emocji i skłaniać do refleksji nad moralnością, granicami, zasadnością zemsty, pokusami które zmieniają ludzi. I tym czy dobry człowiek, który robi coś złego w imię zasad, automatycznie staje się zły a może nawet gorszy od tego najgorszego, bo postępuje świadomie, wręcz z wyrachowaniem. U Blocka te kwestie ulegają jednak rozmyciu. Bohaterowie przechodzą nad okropnymi wydarzeniami do porządku dziennego i wszystko tonie w jakiejś miałkiej wariacji happy endu.

Trochę ponarzekałam, ale co dziwne, to wcale nie jest książka zła! Dobrze się ją czyta, jest nieźle napisana i całkiem interesująca. Może chodzi o to, że powieść z lat dziewięćdziesiątych nie dorobiła się jeszcze patynki retro. Napisana jest zbyt niedawno, by mogła zostać określona mianem klasyki, zestarzała się jednak na tyle, że odstaje od tego do czego przyzwyczaili nas amerykańscy autorzy.

"Alex" Pierre Lemaitre

Czytelniku, bądź ostrożny!

Piszę tylko takie książki, które chciałby sfilmować Alfred Hitchcock - deklaruje Pierre Lemaitre. I rzeczywiście coś w tym jest. To zdanie powinno ustawić czytelnika przed lekturą „Alex” i wzmóc jego czujność.

O kryminałach pisać jest ciężko, cały czas trzeba bardzo uważać, by za wiele nie zdradzić i nie zepsuć innym zabawy. Z „Alex” sprawa jest chyba jeszcze trudniejsza. W moim odczuciu nawet opis z czwartej strony okładki zdradza za wiele... Na ulicy, na oczach świadka zostaje porwana młoda kobieta. Porywacz zamyka ją w ciasnej drewnianej skrzyni podwieszonej na linach w opuszczonym hangarze. I tu należałoby zakończyć opis fabuły. Bo w tej książce nic nie jest takie jak się wydaje. Zmienia się nasz stosunek do bohaterów, zmienia perspektywa i uczucia towarzyszące lekturze. Każda z trzech składających się na powieść części jest inna. Sekrety i tajemnice są dawkowane oszczędnie, by na ostatnich stronach książki ostatecznie zalać nas gwałtowną falą.

Autor daje niewiele informacji, ale każdy szczegół jest znaczący, radzę więc mieć się na baczności. To ponadto rzadki obecnie przykład kryminału bardzo skondensowanego i oszczędnego, bo mamy tu do czynienia tylko z jednym właściwie wątkiem. I mamy tylko dwa światy. Świat Alex i świat policjantów próbujących ją odnaleźć.

Ogromnym atutem są stworzone przez autora postaci - od tajemniczej Alex, na temat której nie chcę zdradzać za wiele, do ostatniej osoby na trzecim planie. Zwłaszcza ciekawe jest trio śledczych, których Lemaitre powołał do życia – dociekliwy, doświadczony przez życie karzełek, arystokratyczny dandys i chorobliwy skąpiec. Dopełnieniem tej grupy jest ich monstrualnie gruby szef oraz upierdliwy irytujący sędzia.

„Alex” posiada wszystko co powinno wyróżniać znakomity kryminał – dobrze poprowadzoną intrygę, zwroty akcji, tajemnicę, którą odkrywamy dopiero na samym końcu i ciekawych bohaterów. A ponadto jest to powieść świetnie napisana. Lemaitre jest mistrzem słowa. Tu nie ma zbędnych fragmentów, niepotrzebnego przegadania. Pisarz potrafi nadać każdemu zdaniu głębię, znaczenie i dramatyzm. Już nie mogę się doczekać następnych powieści autora, który dołączył do grona moich kryminalnych ulubieńców.

Friedrich Ani "Ludzie za ścianą"

Miasto samotnych smutnych klonów

Znacie tę sytuację, gdy stosik książek do przeczytania gwałtownie topnieje i nie macie czasu go uzupełnić, i nagle zostajecie sam na sam z kilkoma lekturami, na które nie macie ochoty? Tak właśnie ostatnio mi się zdarzyło. Musiałam więc sięgnąć po „Ludzi za ścianą”, do których przymierzałam się już ze trzy razy, ale zawsze w ostatnim momencie udawało mi się znaleźć coś ciekawszego. Ta książka odpychała mnie już samą swoją okładką, z której straszy zbolała, cierpiąca gęba faceta przypominającego Marka Konrada po jakichś tragicznych przejściach. Przeczytałam czterdzieści stron i miałam ochotę rzucić tą książką przez pokój. Wzięłam więc „Wodne anioły” Monsa Kallentofta. Przeczytałam pięć stron i tym razem miałam ochotę krzyczeć: nie, nie, nie! Z bólem i niechęcią powróciłam do Aniego. Przy okazji od razu zapowiadam, że „Wodnych aniołów” nie zrecenzuję dla was na pewno!

Ale do rzeczy. Na początek kilka słów o fabule „Ludzi za ścianą”, która kręci się ogólnie mówiąc wokół zaginięć. Przed laty zniknął bowiem ojciec Tabora Südena, byłego policjanta z wydziału zaginięć. Süden był pewien, że ojciec od dawna nie żyje. A tu nagle zaginiony dzwoni do syna, jednak rozmowa szybko zostaje przerwana. Wystarczyła jednak, by zmęczony życiem ex policjant wrócił do rodzinnego Monachium i zatrudnił się jako prywatny detektyw w agencji zajmującej się między innymi zaginięciami. Poza poszukiwaniami ojca prowadzi dochodzenie w sprawie Raimunda Zacherla, restauratora, który dwa lata wcześniej w Wielką Sobotę wyszedł do sklepu i nigdy nie wrócił. Już przy pierwszej rozmowie z żoną Zacherla udaje się Südenowi osiągnąć to, czego nie mogła dokonać policja i prywatni szpicle przez dwa lata. Potem idzie mu jeszcze lepiej. Okazuje się, że wszyscy, którzy znali restauratora są w dziwny sposób ze sobą połączeni.

Nie brzmi to najgorzej, prawda? Nie dajcie się jednak zmylić. Książka jest nudna i męcząca. A do tego ponura i smutna, ale nie tą ponurością i smutkiem przynależnym kryminałowi, za którym kryją się emocje, mrok, tajemnica i fascynująca historia czy nawet histeria.

Sama już nie wiem, co w tej powieści denerwuje mnie najbardziej. Brak chronologii, zdaje się miał być jakimś interesującym zabiegiem, ale wprowadza jedynie niepotrzebny chaos w opowieść, która i bez tego jest zagmatwana. I znowu to zagmatwanie to nie zabieg budujący napięcie i intrygę kryminalną, tylko jakaś pisarska nieudolność. Drażni sposób w jaki bohater rozmawia ze wszystkimi, jakby mu się nie chciało, albo jakby nie rozumiał, co się dzieje dookoła. Zastanawia mnie, dlaczego w ogóle ktoś chce z nim rozmawiać? Z drugiej strony inni bohaterowie nie są lepsi. Podobnie jak protagonista, zachowują się, jakby byli na zejściu po jakichś ciężkich narkotykach, albo jakby żyli na przymulających środkach zapisanych przez psychiatrę. I wszyscy co do jednego, bez względu na wiek, płeć, czy pozycję społeczną, łącznie z pojawiającym się w pewnym momencie dwunastoletnim chłopcem mówią takim samym językiem! Pełnym niedopowiedzeń, pytań rzucanych w przestrzeń, niby głębokich przemyśleń oraz pseudo poetyckich porównań.

Na koniec dodam, że trochę mam już dosyć czytania o kolejnym śledztwie skąpanym w oparach alkoholu i kolejnym detektywie, który chodzi narąbany na okrętkę, straszy piwnym brzucholem, ogólnym zaniedbaniem i w znacznym stopniu przypomina menela, ale naturalnie zawsze sobie znajdzie apetyczną dwudziestkę, która na ten anturaż poleci!

I ja się jeszcze pytam, gdzie to obiecywane na czwartej stronie okładki „ogromne poczucie humoru”? Mnie humor poprawił się dopiero, gdy zamknęłam tę okropną książkę, której bardzo nie polecam.

Zrobiłymy film!

Musicie wiedzieć, że my w Krakowie nie tylko potrafimy dobrze ugotować (patrz: przepisy), wbić się na krzywy ryj na przyjęcie, wyłudzić szesnaście zaproszeń na bankiet a potem zjeść cały ten bankiet. Potrafimy też nakręcić film! Nakręciłymy go z Joanną Kamińską przy współpracy Mili, Albina i Olili. I jest taki śmieszny, że boki zrywać! No i jest mastershotem, co warto docenić! Więc jeśli lubicie takich reżyserów jak Robert Altman to ten film jest idealnym pomysłem na ciekawe spędzenie 42 sekund z ukochaną osobą! Enjoy!

Kwestionariusz Proustaka. Tym razem wypełnia go Opar (hr. Michal Oparoski)

Powiedziałam: „tylko pisz chłopie zwięźle, bo oni tego nie doczytają”.  I wziął to sobie do serca...

Hrabia okryty baraniną kosztuje trunku

1. Jaką kiełbasę cenisz sobie najbardziej?

Proszę pani, ale ja podwawelska dałem.

2. Kiedy ostatnio byłeś pijany?

Na wakacjach.

3. A trzeźwy?

W pracy.

4. Twój ulubiony menel?

Tu zgody nie ma. Ośmiornica, Kasa lub Eligiusz Szeląg.

5. Czy uważasz, że w internecie jest za mało fotek oraz filmów z kotkami?

A tego to panu nie powiem.

6. Lubisz się w wolnym czasie krzątać?

Nie. Lubie krzątać wisłe i policje

7. Jak spędziłeś dzisiejszy dzień?

Kijem do obory

8. Ile godzin dziennie pracujesz? Tylko szczerze. I dlaczego tak mało? Ha ha ha.

8. HAHAHA.

9. Jak spędziłeś ostatni weekend?

Lekcje miałem.

10. Jaką miejscówkę w Krakowie lubisz najbardziej?

Ławkę pod Zdechłym Ptakiem i Placyk Siwego.

11. A najmniej? Gdzie ostatnio spotkała cię nieprzyjemna przygoda?

Carrefour. Nie chciano się ze mną targować.

12. Twój najlepszy bankiet?

Wielki mi bankiet. hrabia chadza na melanże.

13. Trzy ulubione czynności?

Spełniać dobre uczynki, świecić odbitym światłem, redukować dysonans poznawczy.

14. Lubisz prowadzić długie nikomu niepotrzebne dyskusje na tematy podstawowe?

Tak, np – czy noworodkom staje?

15. Gdzie najbardziej lubisz się dobrze nażreć?

Parafrazując Norwida – Dobrze, dobrze zawsze i wszędzie.

16. Twoje popisowe danie to:

Kawior z poziomkami.

17. Jaką potrawę wybrałbyś na ostatni posiłek skazańca?

Kromkę świeżego chleba z masłem i sola. Spojrzałbym w oczy oprawcom i powiedział – „Śmierć jak kromka chleba.” I się oblizał.

18. Za co kochasz swoich ziomusiów?

Nie jestem pedałem.

19. Co cię najbardziej wkurza u ludzi?

Jak nie oglądali Bergmana i nie czytali Prousta.

20. Jeśli nie mogłabyś mieszkać w Krakowie, to gdzie byś mieszkał?

Co nie mógłbym? JA nie mógłbym?!

Córy marnotrawnej wyznania z wygnania

 

No i mamy proszę państwa nową falę emigracji. Całe szczęście jest to taka emigracja na pół gwizdka. Pojadą, zarobią, to na rozwód, to na fatałaszki i wracają do naszego grajdoła. Dziś mam przyjemność rozmawiać z jedną z uczestniczek tego smutnego procederu. Na moje pytanka odpowiada moja przybrana córeczka Joanna Kamińska.

Joanna w nowych, złotych czwiczkach

GG: Tak ci źle było w kraju, żeś musiała wyjeżdżać? Ja tam uważam, parafrazując Monty Pythona, że jak ktoś nie umi w kraju na dupie usiedzieć, to nie powinni go wpuszczać z powrotem. Albo powinni go sowicie opodatkować. Co Ty na to?

JK: Nie stać mnie na to, więc się z tym nie zgodzę. Miałam przywieźć ze sobą milion euro, a wracam biedniejsza niż byłam przed wyjazdem!

GG: Mówiłam: nie jedź, toś nie chciała słuchać. Lepiej bidę klepać w chacie, niż u francuskiego pana na szmacie. No ale do rzeczy. To co tam robiłaś w tej Francji, co?

JK: A czyściłam baseny, grabiłam liście, byłam kelnerką nie znającą francuskiego, a także zabawiałam indyjskie dzieci z Niemiec. Zanim jednak dostałam pracę to jeździłam stopem i mieszkałam na cygańskim kempingu 

GG: Nie brzmi to dobrze, powiem ci. Dziewczyny są natomiast ciekawe, co sobie kupiłaś w stolicy mody, szumnie zwanej Paryżem.

JK: Kupiłam se złote trzewiki i bluzeczkę u przystojnego sprzedawcy, zegarek z Jezusem  i Maryją, koszulinę, ledżajny, najeczki, sukienkę i to chyba tyle. Must havem sezonu w pari są obrzydliwe buty ze skitraną koturną, ich sobie nie kupiłam.

GG: Co to jest skitrana koturna?

JK:  No takie, że niby nie na koturnie. Tenisówki a na koturnie.

GG: A to paskudztwo! A powiedz mi, nauczyłaś się tam czegoś za tą granicą, zmądrzałaś coś? Czy jesteś takim samym głuptasem jak do tej pory?

JK: Troche żem chyba zmądrzała, na pewno więcej się uśmiecham (w końcu nie będziesz nazywać mnie nabzdyczonym bachorem) i mniej narzekam, co mam nadzieje nie ulegnie zmianie wraz z powrotem do Krakowa.

GG: Podobno matka na odległość zyskuje. Czy to prawda?

JK: Jest to prawda, ale czar pryska zaraz po piętnastu minutach po przyjeździe, wraz z pytaniami: jesteś głodna? masz coś do prania? chcesz sera białego? 

GG: Ja ci sera nie proponowałam! Jak cię powitano? Zdążyłaś już zrobić coś głupiego po powrocie?

JK: Powitano mnie dokładnie w taki sposób, jaki to sobie wyobrażałam - odurzyłam się z przyjaciółką i całowałyśmy się na dywanie słuchając techno, byłam z ziomusiami na obiedzie, sprawdzałam czy nie ma w mieście jakiejś bawki, tańczyłam poloneza i znieważałam wisłe, policje i cyganów. Dziś wracając do domu, czułam się tak źle, że musiałam wejść do kościoła sobie odpocząć i obawiam się, że cały mój misterny plan spędzania czasu w bibliotece na Rajskiej i umawiania się tylko z homoseksualistami na picie napoi bezalkoholowych, legł w gruzach.

GG: Zwłaszcza, że nie wiem gdzie byś takich gejów znalazła co tylko kolkę bez wkładki piją. Ale cieszysz się, że wróciłaś?

JK: Ogólnie to tak, ale jest to radość na smutno. Bo razem z powrotem do przyjemnostek, powróciłam do rzeczy złych, od których przez te dwa miesiące odpoczywałam.

GG: Gorzkniejesz nam na nowo. Jak to w Krakowie. Chcesz w przyszłym roku znowu jechać harować dla bogaczy z zachodu?

JK: Już zaplanowałam, że tak. W smutnej Polsce żaden szef nie będzie mówił ci, że jak ci się nie chce jutro pracować, to możesz pożyczyć od niego samochód i pojechać na plażę, a po tym jak mówisz że jeździłaś pięć godzin na rowerze przynosi wino 'bo po wysiłku się trzeba napić' i nie chce żebyś oddawała mu pieniądze za bilet na tgv do Paryża, bo to drogie miasto i lepiej żebyś miała więcej kasy.

GG: Czy ten szef dobry jak Matka Terasa nie miał aby niecnych zamiarów?

JK:  A skądże, był kochanym dziadkiem, który podgwizdywał i podśpiewywał pod nosem chodząc po ogrodzie. Jego postać przywróciła mi wiarę w ludzi!

GG: No niech ci będzie, że taki poczciwy. Czym się zajmiesz teraz, w ojczyźnie? W jakiej tancbudzie polejesz nam za darmoszkę?

JK: To się wszystko jeszcze okaże, bo nie wykluczone, że jeśli ktoś zaproponuje mi kolejny wyjazd to zgodzę się bez wahania.

GG: Czyli wszędzie źle, ale w domu najgorzej.